Nog één keer alles geven: Engeland en Frankrijk strijden om de bronzen eer

Na de teleurstelling van de halve finales krijgen beide voetbalgrootmachten nog één kans om het toernooi met opgeheven hoofd af te sluiten. Het verschil tussen vertrekken met lege handen of met een bronzen medaille is groter dan velen denken. Een overwinning betekent een positief slot van weken vol strijd, opoffering en onvergetelijke momenten. Engeland zal erop gebrand zijn te bewijzen dat het opnieuw tot de absolute wereldtop behoort. Frankrijk wil op zijn beurt tonen waarom het al jarenlang een van de sterkste voetballanden ter wereld is. Beide selecties beschikken over spelers die het verschil kunnen maken met één actie, één ingeving of één perfect uitgevoerd schot. Juist daarom belooft deze wedstrijd allesbehalve een formaliteit te worden. Wanneer twee trotse voetbalnaties elkaar ontmoeten, verdwijnt het etiket “troostfinale” al snel naar de achtergrond. Dan draait het om winnen. Om de supporters iets terug te geven. Om het shirt met trots te dragen. En om een teleurstelling om te zetten in een prestatie waar later met voldoening op kan worden teruggekeken. Ook voor verschillende spelers kan deze wedstrijd een bijzonder afscheid of juist een nieuw begin betekenen. Sommigen spelen mogelijk hun laatste WK-wedstrijd, terwijl anderen zich willen tonen als de nieuwe leiders van een generatie die de komende jaren het internationale voetbal zal kleuren. Supporters mogen zich dan ook verwachten aan een open en aantrekkelijke wedstrijd. Zonder de immense druk van een finale durven ploegen vaak meer risico te nemen, wat regelmatig zorgt voor aanvallend voetbal, kansen aan beide kanten en momenten van pure klasse. Negentig minuten blijven over om een hoofdstuk waardig af te sluiten. Negentig minuten om teleurstelling om te zetten in trots. Negentig minuten om te tonen dat grootse ploegen zich niet alleen onderscheiden door prijzen te winnen, maar ook door hoe ze omgaan met tegenslagen. De wereldtitel mag dan buiten bereik zijn, de strijd om het brons verdient alle aandacht. Want wanneer Engeland en Frankrijk elkaar ontmoeten, staat er altijd meer op het spel dan alleen de uitslag. Eén laatste gevecht. Eén laatste kans. Engeland en Frankrijk strijden voor de eer, voor hun supporters en voor een plaats op het WK-podium.